[:nl]
Ik wilde mijn bevallingsverhaal al een tijd opschrijven en nu heb ik eindelijk een moment gevonden om het te doen. Mijn bevalling was behoorlijk snel, maar dit artikel is toch aardig lang. Ik zeg: pak er een theetje bij, cuddle up en laat me na het lezen weten wat je ervan vond!
Rather read in English? No prob, I got you!
Een half jaar geleden werd ik mama. Of nou ja, eigenlijk was ik dat al met Isameya in mijn buik, maar toen ze mijn baarmoeder eenmaal had verlaten werd het ‘echt’. En holy shit wat gooit dat je leven overhoop, maar daar hebben we het een andere keer wel over (dat wordt een heel boek, denk ik).
Dit voelt als een mooi moment om terug te blikken op die dag in juli waarop ik ontdekte wat oerkracht is. En dat die zogenaamde ‘ring of fire’ een matige omschrijving is voor wat je echt voelt. Want wat deed dat persen crisisveel pijn.
Maar laten we mild beginnen, net zoals de start van mijn bevalling … Ik werd wakker om een uur of zes ’s ochtends met wat gerommel in mijn buik. Het voelde als een lichte menstruatie. Op de een of andere manier wist ik meteen dat dit het begin was van mijn bevalling. Met dat besef kreeg ik ook een flinke adrenalinekick waardoor verder slapen totaal niet lukte.
Ik ben op de bank gaan zitten met een ontbijtje en mijn theetje (een understatement voor mijn mok waar een halve liter in gaat). Al snel kwam Stefano naast me zitten. De pijntjes bleven heel mild, maar kwamen wel steeds sneller achter elkaar. Ik dacht nog: Als dit het is, dan wordt het een makkie die bevalling.
Na een tijdje besloot ik even een app te downloaden zodat ik kon bijhouden hoe vaak er iets gebeurde. Toen er op een gegeven moment nog maar twee minuten tussen de krampjes zat, dacht ik: Laten we toch de verloskundige maar even bellen. Die stond drie kwartier later, het was toen ongeveer 13.00 uur, op de stoep. Na wat onderzoekend vingerwerk – ik lol hier zelf iets te hard om – sprak ze de volgende woorden: ‘ Je zit nog potdicht, dit gaat nog wel even duren’. Hallo deceptie.
Het advies van de verloskundige? Afleiding zoeken. Stukje wandelen. Televisie kijken. En niet teveel op de klok kijken. Tien minuten nadat ze de deur uit was, zat ik tegen het plafond. De krampen waren ineens tien keer heftiger. En na een uur moest ik er toch echt wel flink van vloeken. Na het toucheren van de verloskundige dacht mijn baarmoedermond blijkbaar: Sesam open u …
Stefano, nog steeds naast mij op de bank, viel af en toe in slaap. En ik begon me zorgen te maken. Als dit het begin was van de weeën, wat stond mij dan in vredesnaam nog te wachten? In mijn hoofd dacht ik alleen maar: Ik wil mijn mama! En ik nam me voor dat ik haar zou vragen om te komen als ik bij de eerstvolgende check nog amper ontsluiting zou hebben.
Eenmaal op het punt dat ik bijna continue aan het kreunen en vloeken was, 15.00 uur inmiddels, besloten we toch maar weer de verloskundige te bellen. Ik durfde eigenlijk niet want ik dacht: Ik heb vast pas 1 centimeter ontsluiting. Omdat de verloskundige er ook weinig van verwachtte, nam ze haar tijd en was ze een uurtje later bij me.
Nou en toen brak al snel de paniek uit. Want ik bleek al bijna 6 centimeter ontsluiting te hebben! Vanwege mijn overgewicht was het advies om in het ziekenhuis te bevallen, dus we moesten als de sodemieter een taxi in. Om de paar minuten lag ik dubbel van de krampen. De trap af, strompelend langs het terras onder ons huis … En ja, het terras zat vol. Niet aan denken, May, niet aan denken … De taxichauffeur keek wat beduusd toen ik kermend aan de taxideur hing. Ik voelde toen voor het eerst persdrang en die shit is echt next level. Ik zou toch niet in de taxi gaan bevallen, he?
De rit naar het ziekenhuis duurde voor mijn gevoel eeuwig. Achteraf hoorde ik van Stefano dat hij de chauffeur eigenlijk bij de lurven wilde grijpen omdat hij een omweg nam, maar dat hij zich rustig hield vanwege mij.
Ik kwam om 16.58 in mijn verloskamer in het OLVG aan. De verpleegster stelde voor dat ik zou gaan douchen. Leek me een topidee dus ik ging onder een hete douche. Ik voelde het hoofdje inmiddels continue tegen mijn punani ‘klappen’. Persdrang, persdrang … Ik heb Stefano’s arm kapot geknepen (sorry schat, I love you).
Een minuut of tien later was ook mijn verloskundige er. En die zei al snel: ‘Mayra, je moet nu naar het bed komen anders ga je onder de douche bevallen.’ Was het al zover dan? Ik keek naar het bed en ik vroeg me af hoe ik daar in vredesnaam moest komen, maar ik deed het … Eenmaal op bed bleek ik 10 centimeter ontsluiting te hebben. Het was 17.35 en ik mocht gaan persen.
Een vriendin had gezegd: ‘Als het een beetje gaat branden, dan ben je er bijna’. Nou echt, een beetje branden is een leugen. IN DE FIK stond mijn punani. Een ring of fire noemen ze dat. Door de brandende pijn voelde ik totaal niet wat ik aan het doen was. Maar dankzij de begeleiding van mijn verloskundige voelde ik even later gelukkig wel waar ik heen moest persen. Ineens zei ze streng: ‘Nog twee keer persen en dan moet ze eruit zijn, Mayra’.
Dan slaat de paniek je om de oren want dan denk je terug aan al die bevallingen die je op televisie hebt gezien waarbij artsen ineens moesten ingrijpen. Maar goed, ik wilde net weer gaan persen toen Stefano ineens zei: ‘Ik moet plassen’. WAT ZEG JE? ‘Je gaat het missen als je niet opschiet,’ zei de verloskundige meteen … Op wonderlijke wijze voelde ik even geen persdrang en toen Stefano weer terug was, lanceerde ik met mijn laatste wee Isameya de wereld in.
BAM. Baby op mijn buik, en daar was ze dan. Isameya Yade, geboren op 16 juli 2017 om 17.47 uur. Ze plaste bijna direct over me heen. Denk dat ze even duidelijk wilde maken dat ik haar mama ben. Territoriaal much? Holy fuck ik ben moeder, dacht ik toen ze daar zo lag. Mijn punani voelde alsof ‘ie volledig was weggeblazen. Ik zat echt te wachten op iets als: ‘Je bent tot je onderrug uitgescheurd, je mooie pussy is verleden tijd’. Maar het tegenovergestelde bleek waar: ik had slechts twee kleine scheurtjes.
Ik zou het bijna vergeten, maar vervolgens moest de placenta er nog uit. Omdat de bevalling zo bizar snel was gegaan – en je lijf daar vaak een klap van krijgt – adviseerde de vk een shot oxytocine. Dat ding eruit persen, viel gelukkig mee en was zo gebeurd. Daarna moest ik gehecht worden. En ja, het cliché is waar: dat wil je op dat moment echt niet. Gaat heen met je naald en draad is alles wat je kan denken. Verdovingsspray, my ass. Die shit werkt niet! Gelukkig hoefden er maar twee plekjes gehecht te worden, dus het was zo voorbij.
In de tussentijd werd Isameya gecheckt en aangekleed. Haar temperatuur was een 0,1 punt te laag maar als dit over een uurtje bijgetrokken zou zijn, mochten we naar huis. Naar huis?! Zo snel? De verpleegster zag mijn paniekhoofd en stelde voor even wat eten en drinken voor mij en Stefano te halen. ‘Wil je nog even liggen?’, zei ze? Ik knikte instemmend. Ik voelde me compleet wiebelig en overrompeld. Ongeveer anderhalf uur later ben ik gaan douchen en heb ik mezelf met de hulp van de verpleegkundige aangekleed. Verdomme wat was ik gesloopt.
Even later zat ik in een rolstoel met mijn kleine meisje op mijn schoot in een maxicosy. Ik reed langs de receptioniste van de bevalafdeling en die keek me verbaasd aan: ‘Ben je nu al klaar?’. Ik moest er zelf ook met mijn ogen van knipperen. Wat een trip zo’n bevalling. Het was 21.15 uur toen we thuis met haar op de bank zaten. En het enige wat ik kon denken was: What the hell just happened? Het was zo crazy snel gegaan. Maar ik besefte ook dat ik niet mocht klagen (en dat wilde ik ook niet), dit was pretty much een droombevalling.
Nu, een half jaar later, kijk ik met een goed gevoel terug op de bevalling. Het is grotendeels waar dat je de pijn vergeet, nou ja een klein beetje dan … En doordat het bij mij zo snel ging was het ook allemaal goed te behappen. Als je 24 uur zo bezig bent, dan is dat echt hels. Ik ben dus ook alleen maar heel dankbaar dat het bij mij op deze manier mocht gaan.
Nog een mooie sidenote ter afsluiting: Isameya werd precies een jaar nadat Stefano en ik elkaar hebben ontmoet geboren. De kleine meid heeft gevoel voor timing …
Hoe was jouw bevalling? Of heb je jouw eerste keer nog in het vooruitzicht? Ben heel benieuwd naar jullie ervaringen!
Blijf stralen,
Mayra
Foto’s: Aline Bouma[:en]
The last couple of months I’ve felt the urge to write down my birth story and it’s finally here! Honestly Isameya’s birth was pretty quick but this turned out to be a long read … So get yourself some tea, cuddle up and share your experience in the comments. I’d love to read all about it!
Lees je liever in NL? Geen probleem, regel ik voor je …
Six months ago I became a mom. Actually I already was a mom with Isameya in my belly, but after she left my womb things got very very real. And well damn, mom life makes things change real quick. But that’s a different story (this will probably end up being a book, haha).
Today feels like a good moment to look back on that day in July when I discovered what primal force truly means. And that this so called ‘ring of fire’ is a very weak description for how you really feel. Man, that sh*t hurt!
But let’s ease into things … just like I did when my contractions started. I woke up around six in the morning with some light pains in my lower belly. It felt like my period, but a very light one. For some reason I instantly knew that this was the start of my labor. This gave me an instant adrenaline boost that made sleeping impossible. So I decided to get up.
I changed my bed for my couch and made myself some breakfast. My big tea mug accompanied me and moments later Stefano joined the couch party too. The pain I felt continued to be minimal, but the contractions seemed to come more often. I remember thinking: If this is it, giving birth will be so easy (spoiler: I was wrong!).
After a while I decided to download an app to monitor my contractions. When they came with just two minutes in between I decided to call my midwife. About 45 minutes later, around 1 o’clock in the afternoon, she arrived. After a check she said: ‘Womb is still fully closed, this is gonna take a while’. Hello reality check.
Her advice? Find yourself something to do. Take a walk. Watch a movie. And don’t focus on the clock too much. Ten minutes after she left I felt like I wanted to scream. The pain changed from mild to intense quite suddenly. After an hour I cursed like it was my dayjob. Appearantly my midwifes examination inspired my cervix to open up …
Stefano, still next to me on the couch, took naps and I started to worry. If this was the real start of the contractions, what would be next? In my mind all I could think was: I want my mommy! I decided that I would aks her to come over if the next check would show minimal progress.
When I got to the point of constant cursing and moaning, around 3 in the afternoon, we decided to call the midwife again. I was hesitant because she had told me that it would take much longer. Because she didn’t expect big changes she took her time and arrived an hour later.
Shortly after her arrival things got a bit panicky. Turned out I was almost 6 centimeters dilated. Because of my weight they had already advised me to deliver in a hospital (home deliveries are pretty common in NL). So we had to find ourselves a cab real quick! Every couple of minutes I got heavy cramps that made it impossible for me to move. I don’t know how I managed to get off the stairs, walked passed a full terrace and found my way to the cab, but I did it. When I was about to get into the car I felt the urge to push for the first time. But I wasn’t allowed to do that yet, so I needed to not think about pushing. I can tell you that this is really hard.
Driving to the hospital seemed to take forever. Later on Stefano told me the driver didn’t choose the shortest route and that he was about to slap him but he didn’t because he didn’t want me to lose it.
Two minutes to five I arrived in my delivery room. The nurse suggested that I’d take a shower. I felt like this was a great idea so I got myself wet. The warm water was really soothing. I did feel the head sort of banging against my punani with every contraction. I wanted to push so badly that I almost ripped Stefano’s arm off (sorry love).
About ten minutes later my midwife arrived in my delivery room too. Pretty quick she told me to get out of the shower into the bed because I would otherwise give birth in the bathroom. I was like: Wait whut?! I looked at the bed and wondered how I was going to get there, it felt impossible but I did it anyway. Moments later it turned out I was fully dilated. At 5.35 in the afternoon I was ready to push …
A friend told me that I would feel it burn when the end – of the delivery LOL – was near. Well that was a lie! MY PUNANI WAS ON FIRE! The ring of fire is what they call it. Because of the pain I couldn’t feel what I was doing anymore. But luckily my midwife could help figuring out in what direction I had to push. Suddenly she said: ‘Mayra, I need your baby to be out within two pushes otherwise I have to get a doctor’. Ehhhh what?!
I wanted to get back to pushing when Stefano said: ‘I have to pee’. DUUUUUDDDEEE … My midwife looked at him and said: ‘If you don’t move fast you’re gonna miss the birth’. Weirdly enough I didn’t feel the need to push when Stefano was away. When he got back into the room I launched Isameya into this world. All at once.
BAM. There she was. Isameya Yade, born on July 16th at 5.47 in the afternoon. She turned out to be very territorial cause she pied on my belly almost immediatly. Marked: mommy. Holy fuck I’m a mom, I thought when I looked at her. My punani felt like it had been blown away completely. I was waiting for a ‘by the way you do not have a normal pussy anymore’ comment, but it turned out that I needed just two small stitches.
I would almost forget, after the delivery the placenta still had to come out. Because it all went so fast I got an oxytocine shot. Pushing out the placenta wasn’t that hard luckily. After that I needed to get my stitches and trust me, you do not want to be touched down other at the moment. But you have to. So buckle up and breathe.
In the meantime Isameya got checked and dressed. Her temperature was 0,1 point too low but if she would warm up just a little bit in the next hour we were free to go home. I was like: Go home? Already? Are you nuts? The nurse saw my face and asked if I’d like to chill a bit and have some food. I said yes and gave myself two hours to relax. I was a bit shaky after it all. About two hours later I showered and got dressed with the help of the nurse. I was so damn tired.
Moments later I was in a wheelchair with my little girl in a maxicosy on my lap. I saw lots of surprised faces. The receptionist said: ‘Are you already done?’. What I thought myself turned out to be true: this was a crazy fast delivery.
It was 9.15 when we sat on the couch at home. All I could think was: What the hell just happened? It went so fast. But I also realised that I didn’t have anything to complain about, this was basically a dream delivery.
Now, six months later, I feel good looking back on my delivery. It’s true that you forget the intensity of the pain, a bit. And because I had such a fast childbirth it was all very doable. But thinking about 24 hours of this pain sounds like hell. That’s why I’m very thankful that I got to do it this way.
A little side note to end my childbirth story: Isameya was born exactly one year after Stefano and I met each other. Yup, our little girl has a sense of timing …
Keep on shining,
Mayra
Pictures: Aline Bouma[:]