Mijn bevallingsverhaal

Mijn bevallingsverhaal - Mayra Louise - featured 9

Ik wilde mijn bevallingsverhaal al een tijd opschrijven en nu heb ik eindelijk een moment gevonden om het te doen. Mijn bevalling was behoorlijk snel, maar dit artikel is toch aardig lang. Ik zeg: pak er een theetje bij, cuddle up en laat me na het lezen weten wat je ervan vond!

Rather read in English? No prob, I got you!

Een half jaar geleden werd ik mama. Of nou ja, eigenlijk was ik dat al met Isameya in mijn buik, maar toen ze mijn baarmoeder eenmaal had verlaten werd het ‘echt’. En holy shit wat gooit dat je leven overhoop, maar daar hebben we het een andere keer wel over (dat wordt een heel boek, denk ik).

Mijn bevallingsverhaal - Mayra Louise

Dit voelt als een mooi moment om terug te blikken op die dag in juli waarop ik ontdekte wat oerkracht is. En dat die zogenaamde ‘ring of fire’ een matige omschrijving is voor wat je echt voelt. Want wat deed dat persen crisisveel pijn.

Maar laten we mild beginnen, net zoals de start van mijn bevalling … Ik werd wakker om een uur of zes ’s ochtends met wat gerommel in mijn buik. Het voelde als een lichte menstruatie. Op de een of andere manier wist ik meteen dat dit het begin was van mijn bevalling. Met dat besef kreeg ik ook een flinke adrenalinekick waardoor verder slapen totaal niet lukte.

Ik ben op de bank gaan zitten met een ontbijtje en mijn theetje (een understatement voor mijn mok waar een halve liter in gaat). Al snel kwam Stefano naast me zitten. De pijntjes bleven heel mild, maar kwamen wel steeds sneller achter elkaar. Ik dacht nog: Als dit het is, dan wordt het een makkie die bevalling.

Mijn bevallingsverhaal - Mayra Louise

Na een tijdje besloot ik even een app te downloaden zodat ik kon bijhouden hoe vaak er iets gebeurde. Toen er op een gegeven moment nog maar twee minuten tussen de krampjes zat, dacht ik: Laten we toch de verloskundige maar even bellen. Die stond drie kwartier later, het was toen ongeveer 13.00 uur, op de stoep. Na wat onderzoekend vingerwerk – ik lol hier zelf iets te hard om – sprak ze de volgende woorden: ‘ Je zit nog potdicht, dit gaat nog wel even duren’. Hallo deceptie.

Het advies van de verloskundige? Afleiding zoeken. Stukje wandelen. Televisie kijken. En niet teveel op de klok kijken. Tien minuten nadat ze de deur uit was, zat ik tegen het plafond. De krampen waren ineens tien keer heftiger. En na een uur moest ik er toch echt wel flink van vloeken. Na het toucheren van de verloskundige dacht mijn baarmoedermond blijkbaar: Sesam open u …

Stefano, nog steeds naast mij op de bank, viel af en toe in slaap. En ik begon me zorgen te maken. Als dit het begin was van de weeën, wat stond mij dan in vredesnaam nog te wachten? In mijn hoofd dacht ik alleen maar: Ik wil mijn mama! En ik nam me voor dat ik haar zou vragen om te komen als ik bij de eerstvolgende check nog amper ontsluiting zou hebben.

Mijn bevallingsverhaal - Mayra Louise

Eenmaal op het punt dat ik bijna continue aan het kreunen en vloeken was, 15.00 uur inmiddels, besloten we toch maar weer de verloskundige te bellen. Ik durfde eigenlijk niet want ik dacht: Ik heb vast pas 1 centimeter ontsluiting. Omdat de verloskundige er ook weinig van verwachtte, nam ze haar tijd en was ze een uurtje later bij me.

Nou en toen brak al snel de paniek uit. Want ik bleek al bijna 6 centimeter ontsluiting te hebben! Vanwege mijn overgewicht was het advies om in het ziekenhuis te bevallen, dus we moesten als de sodemieter een taxi in. Om de paar minuten lag ik dubbel van de krampen. De trap af, strompelend langs het terras onder ons huis … En ja, het terras zat vol. Niet aan denken, May, niet aan denken … De taxichauffeur keek wat beduusd toen ik kermend aan de taxideur hing. Ik voelde toen voor het eerst persdrang en die shit is echt next level. Ik zou toch niet in de taxi gaan bevallen, he?

De rit naar het ziekenhuis duurde voor mijn gevoel eeuwig. Achteraf hoorde ik van Stefano dat hij de chauffeur eigenlijk bij de lurven wilde grijpen omdat hij een omweg nam, maar dat hij zich rustig hield vanwege mij.

Mijn bevallingsverhaal - Mayra Louise

Ik kwam om 16.58 in mijn verloskamer in het OLVG aan. De verpleegster stelde voor dat ik zou gaan douchen. Leek me een topidee dus ik ging onder een hete douche. Ik voelde het hoofdje inmiddels continue tegen mijn punani ‘klappen’. Persdrang, persdrang … Ik heb Stefano’s arm kapot geknepen (sorry schat, I love you).

Een minuut of tien later was ook mijn verloskundige er. En die zei al snel: ‘Mayra, je moet nu naar het bed komen anders ga je onder de douche bevallen.’ Was het al zover dan? Ik keek naar het bed en ik vroeg me af hoe ik daar in vredesnaam moest komen, maar ik deed het … Eenmaal op bed bleek ik 10 centimeter ontsluiting te hebben. Het was 17.35 en ik mocht gaan persen.

Mijn bevallingsverhaal - Mayra Louise

Een vriendin had gezegd: ‘Als het een beetje gaat branden, dan ben je er bijna’. Nou echt, een beetje branden is een leugen. IN DE FIK stond mijn punani. Een ring of fire noemen ze dat. Door de brandende pijn voelde ik totaal niet wat ik aan het doen was. Maar dankzij de begeleiding van mijn verloskundige voelde ik even later gelukkig wel waar ik heen moest persen. Ineens zei ze streng: ‘Nog twee keer persen en dan moet ze eruit zijn, Mayra’.

Dan slaat de paniek je om de oren want dan denk je terug aan al die bevallingen die je op televisie hebt gezien waarbij artsen ineens moesten ingrijpen. Maar goed, ik wilde net weer gaan persen toen Stefano ineens zei: ‘Ik moet plassen’. WAT ZEG JE? ‘Je gaat het missen als je niet opschiet,’ zei de verloskundige meteen … Op wonderlijke wijze voelde ik even geen persdrang en toen Stefano weer terug was, lanceerde ik met mijn laatste wee Isameya de wereld in.

Mijn bevallingsverhaal - Mayra Louise

BAM. Baby op mijn buik, en daar was ze dan. Isameya Yade, geboren op 16 juli 2017 om 17.47 uur. Ze plaste bijna direct over me heen. Denk dat ze even duidelijk wilde maken dat ik haar mama ben. Territoriaal much? Holy fuck ik ben moeder, dacht ik toen ze daar zo lag. Mijn punani voelde alsof ‘ie volledig was weggeblazen. Ik zat echt te wachten op iets als: ‘Je bent tot je onderrug uitgescheurd, je mooie pussy is verleden tijd’. Maar het tegenovergestelde bleek waar: ik had slechts twee kleine scheurtjes.

Ik zou het bijna vergeten, maar vervolgens moest de placenta er nog uit. Omdat de bevalling zo bizar snel was gegaan – en je lijf daar vaak een klap van krijgt – adviseerde de vk een shot oxytocine. Dat ding eruit persen, viel gelukkig mee en was zo gebeurd. Daarna moest ik gehecht worden. En ja, het cliché  is waar: dat wil je op dat moment echt niet. Gaat heen met je naald en draad is alles wat je kan denken. Verdovingsspray, my ass. Die shit werkt niet! Gelukkig hoefden er maar twee plekjes gehecht te worden, dus het was zo voorbij.

In de tussentijd werd Isameya gecheckt en aangekleed. Haar temperatuur was een 0,1 punt te laag maar als dit over een uurtje bijgetrokken zou zijn, mochten we naar huis. Naar huis?! Zo snel? De verpleegster zag mijn paniekhoofd en stelde voor even wat eten en drinken voor mij en Stefano te halen. ‘Wil je nog even liggen?’, zei ze? Ik knikte instemmend. Ik voelde me compleet wiebelig en overrompeld. Ongeveer anderhalf uur later ben ik gaan douchen en heb ik mezelf met de hulp van de verpleegkundige aangekleed. Verdomme wat was ik gesloopt.

Mijn bevallingsverhaal - Mayra Louise

Even later zat ik in een rolstoel met mijn kleine meisje op mijn schoot in een maxicosy. Ik reed langs de receptioniste van de bevalafdeling en die keek me verbaasd aan: ‘Ben je nu al klaar?’. Ik moest er zelf ook met mijn ogen van knipperen. Wat een trip zo’n bevalling. Het was 21.15 uur toen we thuis met haar op de bank zaten. En het enige wat ik kon denken was: What the hell just happened? Het was zo crazy snel gegaan. Maar ik besefte ook dat ik niet mocht klagen (en dat wilde ik ook niet), dit was pretty much een droombevalling.

Mijn bevallingsverhaal - Mayra Louise

Nu, een half jaar later, kijk ik met een goed gevoel terug op de bevalling. Het is grotendeels waar dat je de pijn vergeet, nou ja een klein beetje dan … En doordat het bij mij zo snel ging was het ook allemaal goed te behappen. Als je 24 uur zo bezig bent, dan is dat echt hels. Ik ben dus ook alleen maar heel dankbaar dat het bij mij op deze manier mocht gaan.

Nog een mooie sidenote ter afsluiting: Isameya werd precies een jaar nadat Stefano en ik elkaar hebben ontmoet geboren. De kleine meid heeft gevoel voor timing …

Mijn bevallingsverhaal - Mayra Louise

Hoe was jouw bevalling? Of heb je jouw eerste keer nog in het vooruitzicht? Ben heel benieuwd naar jullie ervaringen!

Blijf stralen,

Mayra

Foto’s: Aline Bouma

Share This:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*